చలి చెలి

.

చీకటిని తడిపి

వెలుగును ఉడికించి

గాలి చేతులకు కొండంత బలాన్నిచ్చి

గట్టిగా, గమ్మత్తుగా హత్తుకుంటుంది చలి-

.

చెరకు విల్లు నుంచి

జివ్వున దూసుకొచ్చిన మంచుపూల పరాగం

దేహార్ణవంపై దాడి చేసి గిలిగింతలు పెట్టి.. గిల్లి కజ్జాలు పెట్టుకుని

శ్వాసను ధూమంగా మార్చేస్తే..

అలలన్నీ అల్లరల్లరి పిల్లకాలువలై

నరాల్ని అల్లుకుపోతాయ్-

వానపాములై సాగుతూ గింజుకుంటూ జలదరిస్తాయి-

.

చలి…

శరీరం పుట్టలో చుట్టచుట్టుకున్న జల సర్పం

వెన్నుపాము సొరంగంలో జలజలా ఈదుతూ పోయే చేపల దండు

రెప్పల మీద పడి దొర్లే మేఘం

కంట్లోకి గాలం వేసి కలల్ని లాగే రాని నిద్ర-

.

ఘనీభవించిన చీకటి.. దారిపొడుగునా ఒరుసుకుపోవడం

పగటి వెలుగును పగిలిన అద్దంగా మార్చేయడం

సాయంత్రాన్ని ఆన్ రాక్స్ చిల్లింగ్ సెషన్ గా మత్తెక్కించడం…

దుప్పట్లోకి దూరిన రాత్రిని దేహంగా ధరించి

ఒళ్ళునల్లుకుపోవడం…

.

చలీ.. నువ్వు నిజంగా దేవగాంధారివే..

మబ్బు దొంతర్ల మీంచి మసక తెరలా నువ్వొస్తుంటే

నీ కాటుక చీకటిలో చిక్కబడ్డాను..,.

నీ వెన్నెల పైటలో కన్నులు దాచుకున్నాను-

వాగుల గల గలల మీద జూకాల మిణుగురులతో

నువు ఒయారాలు పోతుంటే… బరువుగా వాలిన ఆకులల్లే తుళ్ళిపడ్డాను…

నువ్వు సముద్ర తల్పం మీంచి మహా మాయా విహంగమై తీరం దాటినప్పుడు

అల-జడికి తడిసి చెదిరిన సైకత శిల్పమయ్యాను…

.

మా వూళ్ళో గొంగళ్ళు కప్పుకుని మంట చుట్టూ కూర్చున్నప్పుడు

తూనీగల రెక్కలు కాలిన వాసనలా నీ ఉడుకుమోత్తనం

పొద్దున కట్టెల పొయ్యి మీద నీళ్ళ కుండ పెట్టినప్పుడు…

నీ కళ్ళల్లో క్షణికావేశం…

గట్టువెంబడి నడిచే అడుగు జారినప్పుడు

బురదపాములా చుట్టుకునే నీ మొండితనం…

భరిస్తూనే ఉన్నానిన్నాళ్ళూ…

.

చెలీ చలీ.. ఉన్ని దారాల వలలో ముడుచుక్కూచున్నా..

ఒళ్ళంతా నీ అల్లరేమిటే?

స్పర్శల్ని రగిలించే నీ రహస్య భాషేమిటే?

దేహ చాపల్యంలో నీ తడిసిన మెరుపుల విరుపులేమిటే?

.

చంచలీ.. నిన్ను పిడికిళ్ళలో దాచుకుంటాను

చుబుకం కింద హత్తుకుంటాను..

పెదాల మీద వెలిగిస్తాను

గుండెలో జోకొడతాను-

***

సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు

.

.

.

.

.

మిత్రులందరికీ..

హృదయపూర్వక సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు.

- పసునూరు శ్రీధర్ బాబు

క్షణాలన్నీ ఎదలోయల్లో పూసే వెలుతురు పూలు కావాలని …

సాహితీ మిత్రులందరికీ..

క్షణాలన్నీ ఎదలోయల్లో పూసే వెలుతురు పూలు కావాలని

నిమిషాలన్నీ చైత్ర జైత్రయాత్రలో మైలు రాళ్ళు కావాలని

కాలంతో సహజీవనం నీటి మీద అలల్లాగా

ఎగసిపడుతూ, తుళ్ళిపడుతూ సాగిపోవాలని

మనసారా కాంక్షిస్తూ…

…కొత్త సంవత్సర శుభాకాంక్షలు…

…………………………………………….- పసునూరు శ్రీధర్ బాబు

తెలంగాణను ప్రత్యేక రాష్టంగా ఏర్పాటు చేయాలా?

మీ అభిమతం టిక్ చేయండి. మీ అభిప్రాయం తెలపండి.

ప్రత్యేక రాష్ట్రంగా తెలంగాణ

.

అందగత్తెలు

అందగత్తెలు కొందరు అతి గుంభనంగా ఉంటారు
వారు అందరిలా నేల మీద నడవరు
మగాళ్ళ గుండెల మీద నుంచే నడుస్తుంటారు
వారి మౌనం మంద్రంగా ఎగసే తుపాను
వారి మాట మంచుకొండను తటాలున కరిగించే సెగలేని జ్వాల

వారు చూపుతో గుండెలను చిచ్చుబుడ్లు చేసి వెలిగిస్తూ పోతారు
అతి వెచ్చని వెలుతురు పూలను లోలోపలే ఎగజిమ్ముతూ ఎగజిమ్ముతూ
చిచ్చుబుడ్లు ఓరోజున ఖాళీ అయిపోతాయి
బూడిద చిప్పల్లా నోళ్ళు తెరచుకుని తనువు చాలిస్తాయి-

మళ్ళీ కొత్త చిచ్చుబుడ్లు మొలకెత్తుతూనే ఉంటాయి
కాకరపూవొత్తుల్లాంటి కళ్ళతో రాజుకుంటూనే ఉంటాయి
కొత్త కవిత్వాలు ఉదయిస్తూనే ఉంటాయి
భాషకు వసంతోత్సవాలు జరుగుతూనే ఉంటాయి-

ఎన్ని చెప్పినా..
ఆత్మాభిమానాల్ని గంగలో కలిపేసేది అందగత్తెలే-

***

‘నక్షత్రపురం తోవ’ (అనేకవచనం సంపుటిపై కవి మిత్రుడు సిద్ధార్థ)

..

ఈ మిలీనియంలో చివరి మెట్టు మీద నిలబడి మెలకువలోనే కలలు కనేవాడు తుది చరణాన్ని గురిపెడుతున్నాడు. తన singular solitude లోంచి పక్కకు జరిగి, తన నీడను తానే చూస్తూ, చూపిస్తూ విచిత్రానికి లోనవుతున్నాడు. పారదర్శకపు చీకటి పొరపై పుప్పొడిలా పేరుకున్న గుసగుస ఈ కవిత్వమంతా. అనుభవంలోచి తాదాత్మ్యతను వెదజల్లే నిగారింపు కవిత్వం. మనం చాలాసార్లు అనుకుంటూ వుంటాం, కవిత్వం అర్థం కావాలని, మన అర్థాల్లోనే అర్థం కావాలనీ పట్టుబడతాం. కానీ అంతా విరుద్ధంగా జరుగుతూ వుంటుంది. చాలా గొప్ప గొప్ప కవులంతా మన అర్థాల బారిన మనల్ని వదిలేసి, వొక విశాలమైన Poetic Awareness లోకి మనల్ని విడుదల చేయడానికే చాలా అస్పష్టతలన్ని తమ కవిత్వం మీద రుద్దుకుంటారు.

.

కవిత్వంలో కవి అర్థమైపోతాడనుకుంటే కుదరని పని. కవులు తాము ప్రపంచానికి చెప్పాలనుకున్న చాలా రహస్యాలను, పాపాలను, కన్నీళ్ళనూ మరగుపరచడానికి కూడా కవిత్వం రాశారానిపిస్తుంది. కవి తన కవిత్వంతో జ్ఞాపకాలను వెలిగించడమే కాదు, అసలు జ్ఞాపకాలలోని nounనీ, pronounనీ కూడా చెరిపేయగలడు. అందుకే, మనం ఏ ప్రపంచాన్నైతే అక్కర్లేదనుకుంటామో, అవసరం లేదనుకుంటామో దాన్ని మరుగుపరిచే ప్రయత్నానికీ సాహసిస్తుంటాడు. చాలాసార్లు మంచి కవిత్వం బ్రౌన్ షుగర్ని పీలిస్తే కలిగే సుఖానికంటే ఎక్కువ ఆనందం కలుగుతుందని అంటారు. నిజమేనేమో… అసలు కవిత్వం చేసే గొప్ప పని మనల్ని దారి తప్పేలా చేయడమే. మనల్ని పక్కదారి పట్టించటానికీ, కొత్త లోకాలకై పిల్ల బాటను వేయటానికీ దోహదపడుతుంది.

.

కవిత్వం రెండంచుల జంబియా (కత్తి). ఎడతెగక కవి లోపల మార్ఫా శబ్దం, తాషా దరువు ఎప్పటికీ వినిపిస్తూనే వుంటుంది. కవి దాన్ని శాంతపరచాలని, నిశ్శబ్దపరచాలని కూడా కవిత్వం రాస్తుంటాడు. తన లోపలి ‘కుత కుత’నీ, మంటనీ ఆవిరి చెయ్యటానికి ఎన్నో formsలోకి వొదిగి కవిత్వాన్ని ఆశ్రయిస్తుంటాడు కవి. కవిత్వంలో గనక formలో వైవిధ్యం లేకపోతే లోపల సరైన మంట లేదనిపిస్తుంది. అవును… కవిత్వం లోపలి జీవితం, లేదా కవి జీవితంలోని లోపలితనం పూర్తిగా అసమతౌల్యంగా వుంటుంది. వొక నిద్రవైపో, మెలకువ వైపో, దుఃఖం వైపో, సౌందర్యం వైపో, ఆధ్యాత్మికత వైపో, హింస వైపో, తపోగానం వైపో మొగ్గు చూపుతుంది కవి జీవితం. తన జీవితంలోని truthfulnessతో కవి కొత్త సంస్కారాన్ని, మరుగున పడిన ఆత్మగౌరవాలనీ వెలుగులోకి తెస్తుంటాడు. అందుకే కవిత ప్రతిపాదించే కొత్త sensibilitiesతో పాఠకుడు మత్తులోకి లేదా అప్రమత్తతలోకి మేలుకుంటూ వుంటాడు.

.

కవిత ఎప్పుడూ కవి కాలం కంటే ముందు leapలోనే వుంటుంది. లేదా కవి ధ్యాన పూర్వ స్థితిలో దాక్కుని వుంటుంది. కవికి జీవితం కవిత్వపు గాలిని వూదడంతో మొదలై కవిత పూర్తవడంతోనే అంతమూ అవుతుంది. మన బతుకులోని aesthetics గానీ, essence గానీ కవిత్వంతోనే ఫోకస్ అవుతూంటుంది. ఈ అనేకవచనాన కవి తాలూకు ఈస్తటిక్స్ అంతా భాషే అయ్యి మనల్ని వొక కొత్త లోతట్టు ప్రాంతాల మునకను చూపిస్తూంది. ఇదంతా, వో ఎండాకాలం వానలా చలి రాత్రుల వెన్నెలలా లేక తాటి వనాలలో నిలువుగా వీచే పొడి పొడి నీలపు గాలిలా శ్రీధర్ బాబు కవిత్వంలో ప్రసరిస్తూనే వుంది. ఈ కవిత్వంలో ఆకాశానికేసి కళ్ళనీ చేతుల్నీ కలిపి జోడించుకున్న వొక tree of life ఉంది, జామచెట్టు వుంది. వయస్సు పెరుగుతూన్న కొద్దీ దాని మోదుపై వానలు పడి ఎండలు కురిసీ పెచ్చులూడుతున్న గుర్తులూ కనబడుతున్నాయి.

.

శ్రీధర్ తన కవిత్వంలో తను పుట్టిన మోత్కూరు (నల్లగొండ జిల్లా) పొలిమేరలో తుమ్మచెట్టు మీంచి జారిపోయిన పాలపిట్ట సణుగుడుని జల్లెడ పడుతున్నాడు. కవిత్వం వొక ఉత్పాతం వొక calamity, వొక (అ)శాశ్వత సత్యాన్ని ప్రతిపాదిస్తూన్న దుఃఖం-

వెన్నుపాములో కుబుసం విడిచిన కటిక పగటి చీకటి

పక్కలో చుట్ట చుట్టుకున్న నల్లని విష సర్పంలా రాకాసి చీకటి

ఎక్కడో దీపస్తంభం మీద గూడు మరచిపోయిన పక్షి

రెక్కల్లోకి తలదోపుకుని కునారిల్లుతోంది

పుటల్లోంచి తప్పిపోయిన రెండు ఆడ, మగ ఎలిజీలు ఎక్కడో

ఒకే శరీరమై నిట్టూరుస్తున్నాయి - (ఈ రాత్రినెలా?) ఇక్కడ, ఒకే అర్థాన్ని అనేక స్పృహల్లో reverbate చేస్తున్నాడు. ఒక స్పృహనే అనేక అర్థాలుగా ప్రతిధ్వనింపజేస్తున్నాడు. చాలా కవితల్లో ఇట్లాంటి micro activity వున్న వాక్యాలుంటాయి. మనం వొక్క అనుభవాన్ని పొందీ, అర్థం చేసుకునే లోపలే మరో తాకిడి తగులుతుంది. మరో పుండూ మిగులుతుంది. చాలా వరకు కవి ఒక process నుంచి obsence వైపుకో లేక ఏమీ మిగలనితనం వైపుకో జారిపోతూ వుంటాడు.

.

తాటి చెట్ల మధ్య ప్రత్యూష నక్షత్రాలకు/ నేను వేలాడుతున్నప్పుడో వూయలూగుతున్నప్పుడో గాని ఎద్దుల మెడగంటల సవ్వడి వింటూ వెంటే వెళ్ళిపోయారు మీరంతా - అంటూ నక్షత్రపురం దోవ లోంచి అడుగుల్ని వెనక్కి మళ్ళించుకోలేక దీనుడవుతుంటాడు. ప్రతి కవితలో కొన్ని ఆర్ద్ర భాగాలుంటాయి. ఒక చోట ఆ భాగంలోని తడిదనం పువ్వులా తగులుతుంటుంది. మరొక చోట నిప్పు పువ్వులా తగులుతుంటుంది. ఇంకో చోట ఎగిరే పువ్వులా కనబడుతుంది. కవి చేసే ఈ చర్య మొత్తమూ వొక magical explosion లా దృశ్యాత్మకమవుతుంటుంది (తప్త స్వప్నమ్).

.

శ్రీధర్ కి తన సౌందర్యమంతా తన భాష. తనదనుకున్న కవిత్వపు కాస్మిక్ ధూళినంతా ఈ భాషతో తడిపి ముద్దను చేస్తుంటాడు. ఇక్కడి ఈ కవిత్వమంతా ఒక చీకటి నుంచి, రక్తమోడే వెలుగు నుంచి, గొంతు చించుకునే లోతు నుంచీ nothingness నుంచీ మొదలవుతుంది.చాలా కవితలు వొక దేహం వైపుకీ దాని నీడ వైపుకీ దూసుకుపోతాయి. ఒక వాస్తవం వైపుకు జరుగుతూ తమకు తాము ఒక నిందాపూర్వక బహిష్కారాన్ని విధించుకుంటాయి. అప్పుడప్పుడు ఈ శిక్షాస్మృతిని తనలోని సౌందర్యార్తిని పదిలపరచుకోవడానికి విధించుకుంటూ వుంటాడు. తనని మధ్యాహ్న సముద్ర పాఠకునిగా మార్చుకుని గాలిపారవశ్యపు నులివెచ్చని సంగీతాన్ని ఈ ఛిద్రాలకి అడ్డంగా పెట్టుకుని స్మృతిస్తూ వుంటాడు. అక్కడ్నుంచి తిరిగి ప్రపంచాన్ని మరోసారి చూడడం మొదలుపెడతాడు. కేవల హైకూ ధ్యానిలా విప్పారుతుంటాడు.

.

సరుగుడు చెట్ల మధ్య నుంచి

సముద్రం

మనల్ని ఎగిరెగిరి చూస్తోంది (డజన్ హైకూలు)

.

చాలా కవితల్లో మన (తన) ఆత్మల కుళ్ళిన వాసనా, పూలు విరబోస్తూ కార్చే మంచు బిందువుల వాసనా, పండ్లు, చెట్ల, వానల వాసనలూ తారట్లాడుతున్నాయి.

.

ఇప్పటికే శ్రీధర్ తన పాత కవిత్వాన్ని చాలా వరకు disown చేసుకున్నాడు. నడిచొచ్చిన దూరాన్నంతా తిరిగి కొలుస్తున్నాడు తన rector scaleతో…

.

ఈ కవిత్వంలో వొక refined వచనంలోని మఖమల్ స్పర్శ దొంగాటలాడుతుంది.

గాలొక్కత్తే… గాలొక్కత్తే… తన వెంట లోలకాల్ని లాక్కుపోతూ

లోకలోకాల కలల్ని పారదర్శకంగా లీనం చేసుకుంటూ

చిదిమి దీపం శిరస్సు మీది చీకటిని తాగి తాగి

గాలొక్కత్తే… గాలొక్కత్తే…

.

ఒక్కొక్కప్పుడు కొన్ని ప్రాకారాల మధ్య వొక ప్రశ్నలా నిలబడి తనని తాను ప్రశ్నించుకోవాలనే బయలుదేరి పక్కకు తిరుగుతుంటాడు. తన లోపలి సౌందర్యాలకో సౌందర్యరాహిత్యాలకో ఆశ్చర్యపోయి మసకల్లోకి దూరి చిట్లుతుంటాడు వెన్నెల మంచులా…

.

ఇక్కడంతా వొక చిల్లులు పడి హింసపడే ఆధ్యాత్మికత వుంది. కత్తిపోట్ల self నిర్మూలనం వుంది. The smallest unity of time consists in the strongest reality of his images. క్షణమాత్రంలో తళుక్కుమని మెరిసే అనుభవం, బల్ల పరుపుగా, తీగగా సాగే ఆలాపన. తన వొంటరితనమే తన నుంచి మెల్లగా విడుదలయ్యి మన లోపలి అభయారణ్యాల్లోకి కార్చిచ్చులా పరచుకుంటూ వుంటుంది. కవిత్వమిప్పుడు మాయా దర్పణం.

.

- సిద్ధార్థ

25.09.1999

జింగిల్స్

.

.

జ్ఞాపకాలు గాలిలోనే ఉంటాయి

ఉన్నఫళంగా దేహాన్ని చుట్టుకుని లాక్కుపోతాయి

కన్నీళ్ళు గాలిలోనే ఉంటాయి

అదాటున గుండెలోకి చొరబడి దారులు వెతుక్కుంటాయి

మాటలూ మౌనమూ శబ్దమూ నిశ్శబ్దమూ అన్నీ గాలిలోనే

మనం ఉత్త తంబుర బుర్రలా తిరుగుతుంటాం గాలివాటుకు-

.

*

బోర్లించిన పుస్తకం కిందే రెండు కళ్ళూ

కలలకు కళ్ళూ, కారణాలూ అక్కర్లేదు

కలలో మెలకువ కోసం ఆరాటం

మెలకువలో మళ్ళీ కలల కోసం….

కోటానుకోట్ల అక్షరాలన్నీ ఏమవుతున్నాయి?

కళ్ళ మీద పడి ఏడుస్తున్నాయి

.

*

మొగలి పొదల మధ్య పాములా పడుకుంటుంది ఆశ

వెదురు పొదల మధ్య ముల్లులా నీల్గుతుంది ఆశ

దానికి వాసన తెలియదు

పాటా వినపడదు

.

*

ఎవరో వచ్చి వెళ్ళారని

పాటలు పాడుతుంటాం

వచ్చిందెపుడో వెళ్ళిందెపుడో తెలియకుండానే…

ఎప్పుడూ రావాలని పాటలు పాడుతాం

రాకూడదని కూడా

మనకు పాట ముఖ్యం-

.
*

చూసిన బొమ్మలన్నీ అద్దంలో అలాగే ఉంటే

ఇంక కొత్త అందాలెక్కడ కనిపిస్తాయి?

జ్ఞానంతో మోసపోకుండా ఉండడం నేర్చుకునేందుకు

తరచూ పిల్లలతో ఆడుకోవాలి

అద్దాన్ని తుడుచుకోవాలి

.

*

కొలను అల్లరి చేయకుండా

ప్రతి రాత్రీ చంద్రుడినీ తారల్నీ

తనలో దాచుకుంటుంది

తడి ఆరిపోయాక తారలూ ఉండవు

వెలుతురూ ఉండదు

అంతా ఒట్టి కరడుగట్టిన మట్టి-

.

*

ఆనందాన్ని పంచే మనుషులు వేరే ఉంటారు

వారు మనుషులకు ముఖాలు తొడిగే ప్రయత్నం చేయరు

నీటిలోకి చేతులు జొనిపినట్లుగా లోపల్లోపలికి వస్తారు

ముఖ్యంగా.. వారు నవ్వుల్ని దుబారా చెయ్యరు

దుఃఖాన్ని ఏకాంతంలో బంధిస్తారు

అలాంటి వారు ఒకరో ఇద్దరో ఎదురుపడితే చాలు జీవిత కాలంలో-

.

***

వెంటాడే కాళ్ళు

.

మాటలన్నీ కుప్పబోసినట్లు

వెంటాడే ఒక నిశ్శబ్దరావం

భుక్తాయాసంతో తలచుట్టూ తిరిగే తుమ్మెద

నిస్వన పంజరంలో ఇరుక్కున సరస్సు

గాలుల్ని మోయలేక… ఎటూ కదలలేక…

..

.

.

పండుటాకులు ఒక్కొక్కటిగా రాలిపడుతుంటాయి

ఈదుతూ పోయే రాయంచపాదాలు

కళ్ళల్లో కుశల ప్రశ్నలు చిలకరిస్తూ

.

రాలిన రేకులన్నీ ఒక్కటిగా గాల్లోకెగసినప్పుడు

గులాబీయానంలో హేమంతం వెళ్ళిపోతుంది

ఆవిరై ఘనీభవించి

ఆకాశానికీ భూమికీ నడుమ పొరలు పొరలుగా

కొత్త కొత్త ఆకారాలుగా ఆత్మసృజన-

.

***

మేడ మీద కుర్చీ

కుర్చీ చుట్టూరా వెన్నెల

వెన్నెలకు పూసిన రెండు అరిచేతులు

నను నిమిరిన బిడియపు స్పర్శలు వెంటేసుకుని

ఈ దారినే వెళ్తూంటుందప్పుడప్పుడూ

ఘల్లు ఘల్లుమని

ఘుంఘురూల సవ్వడితో…

.

( …… ఒక భావనకు)

డజన్ హైకూలు

తల్లి ఒడిలో
ముద్దొచ్చే కవలపిల్లలు
ఒకరికొకరు అద్దం

.
***
గట్టు మీద కుర్రాడు
ఈత నేర్పుతా రారమ్మని
సైగ చేస్తో సరస్సు

.
***
కోనేట్లో దూకితే
జాబిల్లి
కావలించుకుంది

.

***
వంతెన మీద
ఆడపిల్ల
వాగులో కొట్టుకుపోతూ

.
***
తెలతెలవారిపోతోంది
చందమామ
చిన్నబుచ్చుకుంది

.
***
ఆరుబయట
కోయిల కూత
నేనేమో స్నానాల గదిలో

.
***
చిలక కొరికిన
జాంపండు
నాతో తీయగా మాట్లాడింది

.
***
పూల సజ్జతో
అమ్మాయి
వెనకాలే పూజారి

.
***
పొడవాటి జడతో
ఆమె వెళ్తోంది
చెవుల్లో మెత్తటి శబ్దం

.
***
డాల్ఫిన్ నోస్ మీద
ఒక పిట్ట
ఎర్రని మేఘాన్ని ఏదో అడిగింది

.
***
సరుగుడు చెట్ల మధ్య నుంచి
సముద్రం
మనల్ని ఎగిరెగిరి చూస్తోంది

.
***
చెదిరిన ముంగురుల్ని
తనే సవరించుకుంది
నాకెందుకో బాధ

.
***