వెంటాడే కాళ్ళు

.
మాటలన్నీ కుప్పబోసినట్లు
వెంటాడే ఒక నిశ్శబ్దరావం
భుక్తాయాసంతో తలచుట్టూ తిరిగే తుమ్మెద
నిస్వన పంజరంలో ఇరుక్కున సరస్సు
గాలుల్ని మోయలేక… ఎటూ కదలలేక…
..
.
.
పండుటాకులు ఒక్కొక్కటిగా రాలిపడుతుంటాయి
ఈదుతూ పోయే రాయంచపాదాలు
కళ్ళల్లో కుశల ప్రశ్నలు చిలకరిస్తూ
.
రాలిన రేకులన్నీ ఒక్కటిగా గాల్లోకెగసినప్పుడు
గులాబీయానంలో హేమంతం వెళ్ళిపోతుంది
ఆవిరై ఘనీభవించి
ఆకాశానికీ భూమికీ నడుమ పొరలు పొరలుగా
కొత్త కొత్త ఆకారాలుగా ఆత్మసృజన-
.
***
మేడ మీద కుర్చీ
కుర్చీ చుట్టూరా వెన్నెల
వెన్నెలకు పూసిన రెండు అరిచేతులు
నను నిమిరిన బిడియపు స్పర్శలు వెంటేసుకుని
ఈ దారినే వెళ్తూంటుందప్పుడప్పుడూ
ఘల్లు ఘల్లుమని
ఘుంఘురూల సవ్వడితో…
.
( …… ఒక భావనకు)

డజన్ హైకూలు

తల్లి ఒడిలో
ముద్దొచ్చే కవలపిల్లలు
ఒకరికొకరు అద్దం

.
***
గట్టు మీద కుర్రాడు
ఈత నేర్పుతా రారమ్మని
సైగ చేస్తో సరస్సు

.
***
కోనేట్లో దూకితే
జాబిల్లి
కావలించుకుంది

.

***
వంతెన మీద
ఆడపిల్ల
వాగులో కొట్టుకుపోతూ

.
***
తెలతెలవారిపోతోంది
చందమామ
చిన్నబుచ్చుకుంది

.
***
ఆరుబయట
కోయిల కూత
నేనేమో స్నానాల గదిలో

.
***
చిలక కొరికిన
జాంపండు
నాతో తీయగా మాట్లాడింది

.
***
పూల సజ్జతో
అమ్మాయి
వెనకాలే పూజారి

.
***
పొడవాటి జడతో
ఆమె వెళ్తోంది
చెవుల్లో మెత్తటి శబ్దం

.
***
డాల్ఫిన్ నోస్ మీద
ఒక పిట్ట
ఎర్రని మేఘాన్ని ఏదో అడిగింది

.
***
సరుగుడు చెట్ల మధ్య నుంచి
సముద్రం
మనల్ని ఎగిరెగిరి చూస్తోంది

.
***
చెదిరిన ముంగురుల్ని
తనే సవరించుకుంది
నాకెందుకో బాధ

.
***

అక్షర నక్షత్రాల ఆకాశం

.
గలగలమని నవ్వుతుంటే
ఇన్నేళ్ళుగా నిదురలోకి విచ్చుకోని కలలు
తెరలాగ తెరచిన కళ్ళ మీద మువ్వలుగా, పువ్వులుగా వాలినట్లు-
.
Akshar Pic
.
సవ్వడి ఒక జ్ఞాపకంగా గుండెలో ముడుచుకున్నాక
ఏకాంతం- ఒక శ్రావ్యమైన సంగీతం
మౌనం- కచ్చేరీ ముగించి గోడన వేలాడే వాయులీనం
.
అర్థరాత్రి ఆకాశాన్ని బోర్లించుకుని
లోయలోకి దొర్లిపోతుంటే ఒంటికి గుచ్చుకున్న నక్షత్రాలను
ఒక్కొటొక్కటిగా పట్టుకుని దాచుకుంటున్నాను-
దోసిట్లో వెలుగులా కరిగే నక్షత్రాలన్నీ ఇప్పుడు ఒకేలా ఉంటున్నాయి
ఒకే పారదర్శక శిల్పంలా మెరుస్తున్నాయి
ఒకే పాద స్పర్శలా గిలిగింతలు పెడుతున్నాయి
ఒక వెచ్చని జ్వరంలా భయపెడుతున్నాయి
మునివేళ్ళ తొలకరిలా తడిపేస్తున్నాయి
దేహ ప్రవాహం మీద సీతాకోక చిలుకల గుంపులా అల్లరి చేస్తున్నాయి
ఇది అక్షర నక్షత్రాల ఆకాశం
నేను పసిబాలుడి నఖక్షతాల గురించి మురిపెంగా మాట్లాడుతున్నాను
నేను పసిబాలుడి నక్షత్ర నేత్రార్ణవంలో తెరచాపలేని పడవలా తుళ్ళిపడుతున్నాను
.
కాలాన్ని ఇంత గొప్పగా గడిపే వీలున్నప్పుడు
నిర్దయగా
నిర్లాలనగా
గడియారాన్ని భుజాన మోస్తూ ఎక్కడికి మీరంతా?
.
***
(నా చిట్టి తండ్రి అక్షర్ కోసం)

ఒక నది కథ

ఇక్కడొక నది ఉండేది
మునకలేసి ఈదులాడిన వారందరికీ అది బాగా తెలుసు
ఆ నది… మన మధ్యే ఉంటూ
మధ్యలోనే ఒక్క చుక్క కూడా మిగలకుండా ఆవిరైపోయింది.
ఇప్పుడు మనం ఆ నది మిగిల్చిన ఇసుకలో
కొత్త గోపురాలు కట్టాలని ఆశపడ్తున్నాం
గులకరాళ్ళను ఎవరికి వాళ్ళం కుప్పలుగా పోసుకుని బొమ్మలు చెక్కుకుంటున్నాం
ఆ బొమ్మలు చెమ్మగిలితే గుండెకు హత్తుకుంటున్నాం
ఇసుకలో నారు మడులు తవ్వుకుని అక్షరాలను జల్లుతున్నాం
చీలికలు పీలికలై జారిపోయే మేఘాల కింద
బ్రహ్మజెముడు పొదల్లా ఉడుక్కుంటున్నాం-
.
సామూహిక స్వప్నమైన ఆ ఉధృత నదీ ప్రవాహం
ముంచెత్తాల్సిన భూఉపరితల అవలక్షణాలను తుడిచేయకుండానే
సారవంత క్షేత్రాలను సృష్టించకుండానే శకలాలుగా చీలిపోయింది
సంక్లిష్ట సందర్భాల్ని సృష్టించిన శత్రువు
ఆ శకలాల్ని సునాయాసంగా దారి మళ్ళించాడు-
ఆలోచనల్ని కూడా విభజించి వశం చేసుకోవచ్చని నిరూపించాడు
గతాన్ని తలచుకుని తొలుచుకునే గాయపారవశ్యంలో
బాధల్ని బ్రహ్మపదార్థంలా కొరుక్కుతింటున్న ఆకలిలో
ఉనికిని విస్మరించిన అస్తిత్వ పరివేదనలో నది చేజారిపోయింది-
.
ఒక్కొక్కరొక ప్రవాహ తరంగమై నదికి కొత్త శ్వాసలు ఇవ్వాల్సిందిపోయి
ఒక్కొక్కరొక కరి మబ్బయి నదికి కొత్త వేగం ఇవ్వాల్సిందిపోయి
ఒక్కొక్కరొక తడి అక్షరమై నదికి కొత్త భాష నేర్పించాల్సింది పోయి
నదిని ఒక్కొక్కరొక దారి పట్టించాలని ప్రయత్నించారు
పిల్ల కాలువలను కలుపుకుని వూపందుకునే నది
పిల్ల కాలువలుగా చీలిపోయి వానపాముల్లా మట్టిలో కూరుకుపోయింది-
సరిహద్దులు లేని ఆధిపత్యాన్ని కలగంటున్న వాడి దాహార్తికి బలైపోయింది-
.
మనమంతా నదికో బ్రాండ్ తగిలించి సంతోషించాం
పశ్చిమాలు పంచిన విలాస పదజాలంలో పవ్వళించాం…
ఇక ఎక్కడికని వెళ్తాం?
నడవడాన్నిప్పుడు మళ్ళీ కొత్తగా నేర్చుకుందాం…
ఈ నేల మీద… ఈ మూడో ప్రపంచపు నేల మీద అరికాళ్ళు చిట్లుతున్నా
ఆకాశం వేపే చూసి నడుద్దాం…
నేలలోకి తలజొనిపి చూసుకునే ఉష్ట్రపక్షుల్లాంటి లగ్జరీ మనకు లేదు-
.
దిగులు మేఘాలు దట్టమవుతుంటే..
కన్నీళ్ళ వాన కురుస్తూనే ఉంటే..
నదీ పాయలు బిగుసుకునే అరిచేతి వేళ్ళే అవుతాయి..
.
ఏమైనా….
నదిని చూసి నడక నేర్చుకున్న వాళ్ళమేగా మనమంతా!?
.
***

తప్త స్వప్నమ్!

.
స్వప్న సరోవరంలో ఎవరదీ?
పట్టుకుచ్చుల వింజామరల్ని భుజానేసుకుని
నీళ్ళూపడానికి వస్తున్న మీనమా…
ఎవరికోసమనీ… ఎవరి కోసమనీ…?
నా చేతివేళ్ళకు దొరకని నేను
నిద్రిత గగనంలో విద్యుత్పుంజమాల-
వాగులై వంకలై వరదలై ఎచటికనీ?
చీకట్లోంచి ఎగురుతూ వచ్చి వీధి దీపావర్తనంలో
పగడం పారేసుకున్న మిణుగురు పురుగు మల్లే
వెలుగుధూపమై వెళుతున్నది నేనా!?
ఒకానొక పలిత గ్రహం వాలుమీద
జారుడుబండాట ఆడుకోవల్సిందే…
ముందే తెల్సినా నిచ్చెనలుండవని!
.
బాన కడుపుతో తిమింగలం
ఆబగా అత్యాశగా మొత్తం సరోవరాన్నే
దాహానికి బలిగైకొన్నాక
ఉక్కిరిబిక్కిరై పొట్టపగిలి
దూదిరేకుల్లా చెల్లాచెదురై
అనంతపురి నడిమేనిపై ఒక్కణ్ణే వరుణ జపం చేస్తూ…
నా మోచేతుల కింద ఎవరు వీళ్ళంతా?
పాలమూరు సూడాన్ బుగ్గల మీద
పెదాలు చాలక దేహం మొత్తంతో ముద్దెట్టుకున్నా
ఏమాత్రం అంటని మట్టి….
అద్భుత ప్రాచీన గ్రంథం తాలూకు శిథిల పత్రాలై
ముద్దుల కానుకగా వాటేసుకున్న ఇసుకవనం
ననుగన్న నల్లగొండ కుచాగ్రం కుచ్చుకుని చిట్లిన పెదవి నుండి
రాలిన ఎర్రని కన్నీళ్ళ కోసం
మడిలోని పగులు మధ్య ఎండిన గడ్డి పరక పట్టిన దోసిలి….
.
ఎవరదీ.. ఎవరదీ..?
స్వప్నశిఖల్ని ఎడారుల మండించి
వజ్రాల్ని పండించాలని చూస్తున్నది?
తనువున తగరపుటేరుల సలసల….
నన్ను నేనే వీడ్కోలు తీస్కున్న విస్తృత కారడవిలో
తిరిగి నిర్దయగా కరచాలించిన జీవస్పృహతో….
రేవెలుగు కౌగిట్లో!
.
***

దుస్సహం

.
trappedతెల్లారగానే సూర్యుడు అలల మీంచి దొర్లుకుంటూ వచ్చి ఒళ్ళో వాలతాడు
కౌగిలించుకో ఆ వెలుగు ముద్దను ముద్దు పెట్టుకో హనుమంతుని మూతల్లే కాలితే కాలుతుంది
పారదర్శక దేహంతో ప్రపంచంలోని ప్రతి ఆకారంలోంచీ చొచ్చుకుపో….
తరువాత భళ్ళున పగిలిపో గాజు బొమ్మలా
ఆ సీసం పెంకుల్లో కవిత్వపు చెమ్మ… కలిపి కుడితే ఒక ప్రవాహం
కవిత్వం భీకర ప్రవాహంలా గిరుల మీంచి దూకనక్కర్లేదు
నాలుగైదు చినుకులుగా మోహపు పెదాలను తడుపుకుంటూ పోనూ వచ్చు
ఈ కంప్యూటర్ యుగంలో ప్రోగ్రామ్ ను చెడగొట్టే వైరస్సే గొప్ప కవిత్వం-
సందేహాలుంటే ఎవరైనా ఫార్మాట్ చేసుకోవడం మంచిది బుర్రల్ని….
ఖాళీగా… ఖాళీగా… గదులన్నీ ఖాళీగా… దేంతోనే నిండిపోయినంత ఖాళీగా
డెస్ట్రాయర్….. మోస్ట్ వెల్ కమ్!
ఇవాళ్టి నా అవసరానికి నువ్వు…..
రావా…. రావా….. ఒక్కసారి వచ్చి గొర్రెల తోకల కింద నుంచి రాలుతున్న కవిత్వాలని
కాముకత్వాలని ధ్వంసం చేసేయ్ వా ప్లీజ్!
.
క్లోనింగ్ కావాలిట నా కవులకి ఒకటి కార్పొరేటైజ్ డ్ సివిలియన్ లా బతకడానికి
మరొకటి విధాతగా ప్రదాతగా తరం మీద కూర్చోవడానికి
ఒకడి గురించి ఇంకొకడెవడూ ఆలోచించడు
కవి కూడా… ఆ స్పృహ లేని కొన్ని మధుర క్షణాల్లో తప్పితే
చీకట్లో చంద్రుణ్ణి చుట్టుకుని శూన్యంలోకి దొర్లిపోవడం ఒక అనుభవం
వానలో మట్టి కింద మగ్గిపోవడం ఒక అనుభవం
చితి మీద పదే పదే స్వీయ దహన సంస్కారమాచరించడం ఒక అనుభవం
సిగ్గు లేకుండా… కాలుజారిన అనుభవాన్ని చెప్పుకోవడం ఒక అనుభవం
బతుక్కి స్వచ్ఛత లేదు
నిజాయితీగా మురికి అక్షరాలనే రాసుకుందాం
కనీసం అక్షరాలైనా బతుకుతాయ్….
రైమింగూ రైజింగూ గెయినింగూ వద్దురా కవీ
తోచిందేదో రాసెయ్…
నిన్న నీ పెళ్ళామో ప్రియురాలో
పొత్తి కడుపులో ఫెటీల్మని తన్నిన గాయాన్నైనా సరే!
.
***

అనిర్వచనం

.
(అనేకవచనం కవితా సంపుటికి స్వీయవచనం)
.

కవిత్వం నాకొక spiritual activity. ఏమవుతుందో తెలియదు. ఉన్నట్టుండి నన్ను నేను కోల్పోతాను. నన్ను నేను పొందుతుంటాను. ముందు నుంచి వెనక్కీ, వెనక నుంచి ముందుకీ జీవిస్తుంటాను. Time is a myth కదా! మేల్కొంటాను అనేకానేక నేనులుగా. దేహాన్నొక processor గా వదిలేసి, దాని చేతుల్లో పెన్నూ పేపరూ పెట్టి మేమంతా చుట్టూ చేరి ఖేదాన్నో మోదాన్నో celebrate చేసుకుంటాం. చీకటి చిక్కనై చిక్కనై చివరకు కాటుకై అంటుకునే వేళ, కాగితంపై తెల్లదనం వెక్కిరిస్తుంటుంది.
.
కవితను పూర్తి చెయ్యడం సాధ్యమయ్యే పని కాదని నా నమ్మకం. కవి కవితను ఎక్కడో ఓ చోట వదిలేస్తాడంతే! కవిత్వం లక్ష్యం దిశగా దూసుకుపోయే బాణం అంటే నాకు నవ్వొస్తుంది. కవిత్వం ఏక కాలంలో ఆకాశంలోకీ భూమిలోకీ శాఖోపశాఖలుగా విస్తరించే చెట్టు తన ప్రాణంగా అందించే ఫలం. అలాంటి ఫలాన్ని re-design / rewrite చేయడమంటే కవిత్వపు sanctityని అవమానించడమేనని భావిస్తాను. నిన్ను నీవు వ్యక్తీకరించుకోలేక పోవడంలోని అసంపూర్ణత్వంలో ఆనందం ఉంది. అది వైఫల్యానందం. ఇతరుల కవిత్వంలో నేనీ ఆనంద ఛాయల కోసం దేవులాడుకుంటాను. కవి వదిలేసిన వాక్యాలను తడుముకోగలిగితే అంతకన్నా ఇంకేం కావాలి? అందుకే, ఇదంతా purely sensitive business.
.
Internal sufficiency వల్లనే కవిత్వం బతుకుతుంది. కవిత్వం పుట్టుకకు నిర్ణీత స్థల కాలాలు ఉన్నప్పటికీ, కవి నుంచి వేరు పడిన తరువాత అది independent entity అవుతుంది. అందుకే, కవితలకు తారీఖుల తోకలు తగిలించడమొక వ్యర్థ ప్రయాస. ఇప్పుడీ ఇరవయ్యో శతాబ్దపు తుది ఘడియల్లో, technocracy కౌగిట్లో ఉన్న మనమంతా ఒక programmeని జీవిస్తున్నామని దిగులు నాకు. కవిత్వం- దాన్ని చెడగొట్టే వైరస్ కావాలన్నది నా కోరిక.
.
తిలక్ అన్నట్టు, “కవిత్వం అల్టిమేట్గా సబ్జెక్టివ్ కదా. నా కవిత్వంలో నేను దొరుకుతాను.” రెప్పలు మూసుకున్నప్పుడు నాకు తరచూ వాన వెలిసిన తరువాత ఒకట్రెండు చినుకుల్ని మోస్తున్న పచ్చని ఆకు కనిపిస్తుంటుంది. నిద్రలో, దారీ తెన్నూ లేని నిశీధిలో పరుగు తీస్తున్న నేనో మరొకడెవడో కనిపిస్తాడు. భౌతిక ప్రపంచంలోకి తేరుకున్నప్పుడు నా గది గోడ మీద Living is Easy అన్న ముచ్చటైన మూడు పదాలు కనిపిస్తాయి. “I know that I am just part of the wind and the rain and the earth. And these things make me happy” అని ఒరియా కవి జయంత మహాపాత్ర నాలోంచే చెప్పి ఉంటాడు.
.
ఇట్లా కవిత్వంలోకి విముక్తం కావడాన్ని మా బాపు నాకు పసితనంలోనే నేర్పించారు. అయిదారేళ్ళ నన్ను మా బాపు ఒళ్ళో కూర్చోబెట్టుకుని శ్రీశ్రీ మహాప్రస్థానాన్నీ, కరుణశ్రీ పద్యాల్నీ ధారగా వినిపించి నాకు జన్మనీ, జీవితాన్నీ ప్రసాదించారు. చిన్ననాటి వ్యామోహంలో నేను రాసుకున్న కవితల ( ! ) నోట్ బుక్కును కొట్టేసి అజాపజా లేకుండా పోయిన నా మూడో తరగతి సహచరుడిని నోరారా తిట్టుకోని రోజంటూ లేదు. బాపు కవిత్వమైన ఒళ్ళోకి తీసుకుంటే, నిరాడంబర ప్రేమతో అమ్మ నా గుండెకు కంపించడం నేర్పింది. కళ్ళలో క్షమను ధరించడం చూపించింది. అందుకే, దేన్నీ దాచుకోలేని ముఖంతో, అశక్తతతో, కవిత్వంతో……
.
– పసునూరు శ్రీధర్ బాబు
.
***