ఏం చేద్దాం?

ఏం చేద్దాం?
దుఃఖాన్ని ఏ చిరునవ్వుతో బంధించి అబద్ధం చేద్దాం?

ఏం చేద్దాం?
గాయాన్ని ఏ రెప్పలతో మూసి రాత్రిని కలల్తో అలంకరిద్దాం?

ఏం చేద్దాం?
ఏకాంతాన్ని ఏ భయంతో అంటించి కన్నీటి బిందువై పేలిపోదాం?
questions
ఏం చేద్దాం?
చీకటి దుప్పటి కప్పుకుని బూడిదై రోజూ పొద్దున్నే ఏ కొత్త ముఖం తొడుక్కుందాం?

ఏం చేద్దాం?
ఊహూ… ఇలా కాదు-
ఏదో ఒకటి చేద్దాం….
బతుక్కిదే చిట్ట చివరి క్షణమైనట్లు నిట్ట నిలువునా నిప్పుకణమై భగ్గుమందాం
తగులబడిపోనీ ఊరంతా
కాలిన మొండి గోడల్ని చీల్చుకుని ఎన్ని గింజలు తలెత్తుకుని చిగురించడం లేదూ…?
అలాగే… మనమూ మళ్ళీ…

(12.36 A.M 04 Oct, ’14)

దుఃఖం

దుఃఖంతో కళ్ళను శుభ్రంగా కడుక్కోవడం తెలీకపోతే
దేన్నయినా ఎలా చూస్తావ్ స్పష్టంగా?

దుఃఖం నీ కళ్ళలోని చెత్తను కడిగిపారేస్తుంది
నువ్వు నిజంగా చూడలేకపోయిన చిత్రాలను స్వచ్ఛంగా చూపిస్తుంది
కన్నీళ్ళు కురవందే నీ వినీల నేత్రాకాశం ఎలా నిర్మలమవుతుంది?

eye

కళ్ళంటే రెటీనా తెరలు… గాజు పలకలు కాదు
రెప్పలు మూసుకున్నప్పుడు తెరచుకునే లోపలి నేత్రాలు కూడా-
దుఃఖం నిన్ను లోలోపలి నుంచి కడిగిపారేస్తుంది-

కడుపు నిండా ఏడ్వలేనివాడు
గుండె నిండా నవ్వలేడు-
అందుకే.. దుఃఖాన్ని అకారణంగా బంధించకు
కాకపోతే… కారణాన్ని మాత్రం పిడికిట్లో పదిలంగా పట్టుకో-

వానలో తడిసి పొద్దుటి ఎండకు మెరిసే కొబ్బరి చెట్టులా
పచ్చని కళ్ళతో ఆకాశాన్ని నిమురుతూ తేరుకుంటున్నప్పుడు
గుప్పిట్లో దాగిన రహస్యం…
రెక్కలు తొడుక్కుని ఎగిరిపోనూవచ్చు సీతాకోకచిలుకలా
లేదూ…
శిశిర రాగాల వసంత కోకిలలా నీలోపలి అడవిలోకి చొచ్చుకుపోనూవచ్చు-

ఏమైనా…
నువ్వొక పచ్చని పాటవ్వడం కోసం
దుఃఖంలో తడిసిపోవల్సిందే.. లోపలా, బయటా!
***
05/10/2014

నువ్వు నేను మృత్యువు

వెలుగులోకి చీకటి జూలు విదిల్చి నెమ్మదిగా అడుగుపెడుతున్నట్టు ప్రాణంలోకి మృత్యువు చొరబడుతున్న క్షణాల్లో గుర్తొచ్చే బతికిన క్షణాల్లో వినిపించే రాగాల నయగారాలు ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడి మీద పడి తడిమేసి తడిపేసి తోసేసినప్పుడు నువ్వు నేను మృత్యువు కలిసే కదా ఆ సంబరంలో కొట్టుకుపోయాం?

లోలోపల తవ్వుకుంటూ విత్తనాలు జల్లుకుంటూ నైరుతి రుతుపవనాల కోసం రెప్పలు తెరుచుకుని తాటి తోపులో ముంజలు వొలిచిన కాయలమై ఏటి ఇసుకలో దొర్లుకుంటూ పోయినప్పుడు వేసవితో వేసారి ఆవిరైన వాగు శకలాల్లో కనిపించిన ఆకాశమే కదా మన ప్రతిబింబం అనుకున్నాం!nuvvu nenu mrityuvu

పుట్టి బుద్ధెరిగినప్పటినుంచీ ప్రతి రాత్రీ చీకటితో కలల ముడుపులు కట్టి మొలతాడుకు వేలాడేసుకుని నదీ స్నానంతో సూర్యోదయంలోకి వెళ్ళి దహన సంస్కారం చేసుకుని సూర్యాస్తమయం నుంచి నివురు గప్పిన నిప్పులా నిష్క్రమిస్తున్నప్పుడు కాలిన గాయమైన దైహికైహిక ధూపంలోంచి విడిపోతున్న సాంబ్రాణి సువాసన నువ్వే కదా?

ఎండిన కుంటలో కళ్ళన్ని ముళ్ళు చేసుకుని నిలబడ్డ తుమ్మచెట్ల మీద ఆరేసుకున్న వెన్నెల బొంత మీద చిరుగుల్ని నిమిరి కుమిలిపోతున్నప్పుడు ఊరినంతా కప్పేసిన అమాస గబ్బిలం రెక్కల్లో మృత్యువు వెచ్చదనాన్ని అనుభవించిన మొక్కవోని ధైర్యంతో ఒంటరిగా మనమేగా?

గుత్తులు గుత్తుల తంగేడు పూలను బస్తాలో వేసుకుంటూ గుట్టలెంబడి పుట్టలెంబడి గునుగు పూలు తెంపుకుంటూ సజ్జ కంకుల గింజలను ఒడుపుగా తింటూ చెట్టు మీది మక్క సిత్ఫాల పండ్లను తిని తరించిన కాలం చిన్నప్పటి దోస్తులా చేజారిపోతే వెనక్కితిరిగి చూసుకోలేక ఆ తరువాతెపుడో బస్టాపుల్లో రైల్వే ఫ్లాటుఫారాల మీద దేవులాడుతుంటే నువ్వొక రేపటి జ్ఞాపకంలా నను చేయిపట్టుకుని తీసుకువెళ్ళినప్పుడు చితి వెలుగులాంటి గమ్యం కనిపించింది కదా మనిద్దరికీ?

రణమైనా.. ప్రణయమైనా… గమ్యం చేరని ప్రయాణమే కదా మనం కోరుకున్నాం!
వలపుల తలపుల మలుపుల ఝరిలా సముద్రాన్ని ధిక్కరించాలని కదా నిర్ణయించుకున్నాం-
ఇంద్రజాలికుడి కత్తుల పంజరంలో మాయమైన పావురంలా మృత్యువు కూడా ఈ ప్రయాణంలో మనకు తోడుగా వచ్చే బాటసారేనని కూడా తెలుసుకున్నాం-

తలమీంచి టోపీతీసి పావురాన్ని అలా ఒయ్యారంగా గాలిలోకి వదిలేసిన మాయావిని చూసి అందరూ చప్పట్లు కొడుతుంటే..
మనం మాత్రం నవ్వుకుంటూనే ఉన్నాం కదా!

***
(ఉ. 2.22 గంటలు 9 అక్టోబర్ 2014)