నిశి చింత

దేహం ఆకాశం
ఉదయం
అస్తమయం
నక్షత్ర నగరం
ఖాళీ లోలకం
లోతెరుగని అగాధం
ఒక్క కన్నీటి చుక్కకే పొంగి పొరలే శూన్యం
***
NIshi

పాదాల కింద నక్షత్ర క్షతాలు
కళ్ళల్లో కరకు నెలవంకలు
వాగువంకల సిరలూ ధమనులు
గుండెలో గిరులూ తరువులూ
***
చింకి పాతల ఆకాశాన్ని గోచీ కట్టుకుని
ఉదయాన్ని తుపుక్కున ఉమ్మేసి
చీకట్లోకి వెళ్ళిపోతున్నాడొకడు
ఇప్పటిదాకా చూసిందంతా పెరట్లో వదిలేసి
ఇక…
చూసేందుకు వెలుగుతో పని లేదని
అసలు కళ్ళే అక్కర్లేదని

***
(రాత్రి 9.15 గం.లు, 20 ఫిబ్రవరి, 2015)

ఒక్క కవిత్వమే

నాకోసం నేను చేసే పని
నాకోసం మాత్రమే నేను చేసే పని
గుండెలోకి నిండుగా గాలిని పీల్చుకున్నట్టు
చూపుతో సమస్త ప్రపంచాన్ని వడబోసి
లోపలికి ఒంపుకున్నట్టు…
పరిపూర్ణంగా నాకోసమే నేను చేసే పని
బహుశా… కవిత్వమేనేమో!

ఎవరిదో బొమ్మ వేయడం కాకుండా
నేనే అనేకానేక చిత్రఖండాలైపోయే పని…
నా ఉనికికి మొలిచిన ముళ్ళూ పూలల్లా పొగరుగా తలెత్తుకు నిలిచే పని
నాకిష్టమో అయిష్టమో తెలియకుండానే
అసంకల్పితంగా… అనివార్యంగా… చేయకతప్పని పని..
ఒక్క కవిత్వమేనేమో!

only poetry

సకలేంద్రియాలు దేహాత్మలతో
సంభాషిస్తున్నప్పుడు.. సంఘర్షిస్తున్నప్పుడు..
సంశయిస్తున్నప్పుడు… సంచలిస్తున్నప్పుడు
ఎవరూ లేని రాలేని… దేహద్వీపంలో
లాంతరు పట్టుకుని కాసేపు భయంగా…
మరికాసేపు ఉద్విగ్నంగా… అంతలోనే విహ్వలంగా…
నాకోసం నేను చేసే సంచారం..
నన్ను నేను మీటుకుని వినిపించే సంగీతం
వెన్నులోంచి సన్నని సెగలా పెల్లుబికే గానం
ఒక్క కవిత్వమేనేమో!?

దిగుడుబావిలోకి దిగుతూ దిగుతూ
ఆకాశాన్ని మరిచిపోయి
పెను చీకట్లోకి ఈదుకుంటూ పోయే పని
మెట్లెక్కుతూ ఎక్కుతూ…
కాళ్ళ కింద మెట్లు గల్లంతైనా
ఆగని ఆరోహణ లాంటి పని-
మొత్తం దేహమంతా గుండెలా కొట్టుకుంటుంటే
సెకండ్ల ముళ్ళు కదిలే చప్పుడు ఘనీభవించిన సరళరేఖ మీద
తలకిందులైన మహోద్ధృత జలపాతంలా
పదాల్ని రోదసిలోకి ఎగజిమ్మే పని-

అన్నీ మరచిపోయి
నన్నే మరిచిపోయి
క్షరమై… మరు మరు క్షణమొక
అక్షరమై చేసే పని…
ఒక్క కవిత్వమేనేమో..?
ఊహూ…
ఒక్క కవిత్వమే-

***
(నవంబర్ 2014)

ఏం చేద్దాం?

ఏం చేద్దాం?
దుఃఖాన్ని ఏ చిరునవ్వుతో బంధించి అబద్ధం చేద్దాం?

ఏం చేద్దాం?
గాయాన్ని ఏ రెప్పలతో మూసి రాత్రిని కలల్తో అలంకరిద్దాం?

ఏం చేద్దాం?
ఏకాంతాన్ని ఏ భయంతో అంటించి కన్నీటి బిందువై పేలిపోదాం?
questions
ఏం చేద్దాం?
చీకటి దుప్పటి కప్పుకుని బూడిదై రోజూ పొద్దున్నే ఏ కొత్త ముఖం తొడుక్కుందాం?

ఏం చేద్దాం?
ఊహూ… ఇలా కాదు-
ఏదో ఒకటి చేద్దాం….
బతుక్కిదే చిట్ట చివరి క్షణమైనట్లు నిట్ట నిలువునా నిప్పుకణమై భగ్గుమందాం
తగులబడిపోనీ ఊరంతా
కాలిన మొండి గోడల్ని చీల్చుకుని ఎన్ని గింజలు తలెత్తుకుని చిగురించడం లేదూ…?
అలాగే… మనమూ మళ్ళీ…

(12.36 A.M 04 Oct, ’14)

దుఃఖం

దుఃఖంతో కళ్ళను శుభ్రంగా కడుక్కోవడం తెలీకపోతే
దేన్నయినా ఎలా చూస్తావ్ స్పష్టంగా?

దుఃఖం నీ కళ్ళలోని చెత్తను కడిగిపారేస్తుంది
నువ్వు నిజంగా చూడలేకపోయిన చిత్రాలను స్వచ్ఛంగా చూపిస్తుంది
కన్నీళ్ళు కురవందే నీ వినీల నేత్రాకాశం ఎలా నిర్మలమవుతుంది?

eye

కళ్ళంటే రెటీనా తెరలు… గాజు పలకలు కాదు
రెప్పలు మూసుకున్నప్పుడు తెరచుకునే లోపలి నేత్రాలు కూడా-
దుఃఖం నిన్ను లోలోపలి నుంచి కడిగిపారేస్తుంది-

కడుపు నిండా ఏడ్వలేనివాడు
గుండె నిండా నవ్వలేడు-
అందుకే.. దుఃఖాన్ని అకారణంగా బంధించకు
కాకపోతే… కారణాన్ని మాత్రం పిడికిట్లో పదిలంగా పట్టుకో-

వానలో తడిసి పొద్దుటి ఎండకు మెరిసే కొబ్బరి చెట్టులా
పచ్చని కళ్ళతో ఆకాశాన్ని నిమురుతూ తేరుకుంటున్నప్పుడు
గుప్పిట్లో దాగిన రహస్యం…
రెక్కలు తొడుక్కుని ఎగిరిపోనూవచ్చు సీతాకోకచిలుకలా
లేదూ…
శిశిర రాగాల వసంత కోకిలలా నీలోపలి అడవిలోకి చొచ్చుకుపోనూవచ్చు-

ఏమైనా…
నువ్వొక పచ్చని పాటవ్వడం కోసం
దుఃఖంలో తడిసిపోవల్సిందే.. లోపలా, బయటా!
***
05/10/2014

నువ్వు నేను మృత్యువు

వెలుగులోకి చీకటి జూలు విదిల్చి నెమ్మదిగా అడుగుపెడుతున్నట్టు ప్రాణంలోకి మృత్యువు చొరబడుతున్న క్షణాల్లో గుర్తొచ్చే బతికిన క్షణాల్లో వినిపించే రాగాల నయగారాలు ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడి మీద పడి తడిమేసి తడిపేసి తోసేసినప్పుడు నువ్వు నేను మృత్యువు కలిసే కదా ఆ సంబరంలో కొట్టుకుపోయాం?

లోలోపల తవ్వుకుంటూ విత్తనాలు జల్లుకుంటూ నైరుతి రుతుపవనాల కోసం రెప్పలు తెరుచుకుని తాటి తోపులో ముంజలు వొలిచిన కాయలమై ఏటి ఇసుకలో దొర్లుకుంటూ పోయినప్పుడు వేసవితో వేసారి ఆవిరైన వాగు శకలాల్లో కనిపించిన ఆకాశమే కదా మన ప్రతిబింబం అనుకున్నాం!nuvvu nenu mrityuvu

పుట్టి బుద్ధెరిగినప్పటినుంచీ ప్రతి రాత్రీ చీకటితో కలల ముడుపులు కట్టి మొలతాడుకు వేలాడేసుకుని నదీ స్నానంతో సూర్యోదయంలోకి వెళ్ళి దహన సంస్కారం చేసుకుని సూర్యాస్తమయం నుంచి నివురు గప్పిన నిప్పులా నిష్క్రమిస్తున్నప్పుడు కాలిన గాయమైన దైహికైహిక ధూపంలోంచి విడిపోతున్న సాంబ్రాణి సువాసన నువ్వే కదా?

ఎండిన కుంటలో కళ్ళన్ని ముళ్ళు చేసుకుని నిలబడ్డ తుమ్మచెట్ల మీద ఆరేసుకున్న వెన్నెల బొంత మీద చిరుగుల్ని నిమిరి కుమిలిపోతున్నప్పుడు ఊరినంతా కప్పేసిన అమాస గబ్బిలం రెక్కల్లో మృత్యువు వెచ్చదనాన్ని అనుభవించిన మొక్కవోని ధైర్యంతో ఒంటరిగా మనమేగా?

గుత్తులు గుత్తుల తంగేడు పూలను బస్తాలో వేసుకుంటూ గుట్టలెంబడి పుట్టలెంబడి గునుగు పూలు తెంపుకుంటూ సజ్జ కంకుల గింజలను ఒడుపుగా తింటూ చెట్టు మీది మక్క సిత్ఫాల పండ్లను తిని తరించిన కాలం చిన్నప్పటి దోస్తులా చేజారిపోతే వెనక్కితిరిగి చూసుకోలేక ఆ తరువాతెపుడో బస్టాపుల్లో రైల్వే ఫ్లాటుఫారాల మీద దేవులాడుతుంటే నువ్వొక రేపటి జ్ఞాపకంలా నను చేయిపట్టుకుని తీసుకువెళ్ళినప్పుడు చితి వెలుగులాంటి గమ్యం కనిపించింది కదా మనిద్దరికీ?

రణమైనా.. ప్రణయమైనా… గమ్యం చేరని ప్రయాణమే కదా మనం కోరుకున్నాం!
వలపుల తలపుల మలుపుల ఝరిలా సముద్రాన్ని ధిక్కరించాలని కదా నిర్ణయించుకున్నాం-
ఇంద్రజాలికుడి కత్తుల పంజరంలో మాయమైన పావురంలా మృత్యువు కూడా ఈ ప్రయాణంలో మనకు తోడుగా వచ్చే బాటసారేనని కూడా తెలుసుకున్నాం-

తలమీంచి టోపీతీసి పావురాన్ని అలా ఒయ్యారంగా గాలిలోకి వదిలేసిన మాయావిని చూసి అందరూ చప్పట్లు కొడుతుంటే..
మనం మాత్రం నవ్వుకుంటూనే ఉన్నాం కదా!

***
(ఉ. 2.22 గంటలు 9 అక్టోబర్ 2014)

నీ ప్రేయసికి కూడా నువ్వక్కర్లేదు!

నువ్వు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడే
గాలి నీ పెదాల మీద వాలి గారాలు పోతుంది
తరతరాలుగా దాచుకున్న స్వరాల సోయగాల సిగ్గు ముడి విప్పుతుంది

నువ్వొంటరిగా ఉన్నప్పుడే మేఘాల గూఢ లిపి నీకర్థమవుతుంది
సాంద్ర జ్ఞాపకాల రూపకాలంకారాల వ్యాకరణం
సులువుగా తెలిసిపోతుంది

You Lefft Me Alone by Rokkur Rokkur (Argentina)

నువ్వొక్కడిగా విశాల మైదానంలోకి వచ్చినప్పుడు
మొత్తంగా ఆకాశం నీ నుదుటిపై వాలుతుంది
చిగురు తొడుగుతున్న విత్తనంలాంటి నీ గుండెను
భూమి మెత్తగా నిమురుతుంది-

నువ్వొంటరిగా ఉన్నప్పుడే…
పచ్చని చెట్లు.. రంగు రంగుల పువ్వులు
నీతో మనసు విప్పి మాట్లాడుతాయి

సూర్యోదయాలూ సూర్యాస్తమయాలూ
నీలోంచి ప్రయాణించేదీ
నువ్వొంటరిగా ఉన్నప్పుడే-

రహస్యాల రాత్రి నీ ముందు మోకరిల్లి
కాంతులీనే నక్షత్రాలతో మహాద్భుత సంగీత రూపకానికి తెరతీసేదీ
నువ్వొంటరిగా ఉన్నప్పుడే-

ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడే.. నీలోని ప్రపంచంలో నువ్వుంటావ్-
నలుగురిలో ఉన్నప్పుడు నీతో వాటికేం పని?
నలుగురిలో ఉన్నప్పుడు
కనీసం నీ ప్రేయసికి కూడా నువ్వక్కర్లేదు!
***
(సా. 6.50 గం.లు, 30 జూన్, 2014)

నువ్వొంటరివే!

ఒక ఆశ్చర్యాన్ని  వేటాడుతున్నప్పుడు

ఒళ్ళు మరిచిన పరవశంలో

నువ్వు ఒంటరివే-

ఒక ఆనందాన్ని సముద్రంలా కప్పుకున్నప్పుడు

అలల వలల్లో తుళ్ళిపడే

ఒంటరి చేపవు నువ్వే-

aelay pic

ఒక పాట వెంట కాందిశీకుడిలా పరుగు తీసినప్పుడు

నిశ్శబ్ద అగాధంలోకి జారిపడ్డ

ఒంటరి అక్షరానివి నువ్వే-

 

చీకటిని తెరిచినప్పుడు

వెలుతురును మూసినప్పుడు

కాంతిరేఖల రహస్యం తెలుసుకుని మాడి మసైపోయిన

ఒంటరి మిణుగురు నువ్వే-

 

ఎవరినో కోరుకున్నప్పుడు

ఎవరూ కోరుకోనప్పుడు

నీ పగిలిన గాజుకన్నుకు గుచ్చుకుని వేలాడే

ఒంటరి కల… నువ్వే!

 

ఒక భయానికి ముక్కలుగా తెగిపోతున్నప్పుడు

వికల శకల సకలమైన ఒంటరివే నువ్వు!

 

ఒక విజయానికి రెక్కలతో ఎగిరిపోతున్నప్పుడు

శూన్యంలో పక్షిలానూ

నువ్వొక్కడివే-

 

ఒక దిగులు… నల్లని మల్లెల తీగలా పెనవేసుకున్నప్పుడు

నెత్తుటిని బిగపట్టిన గాయాల చెట్టులా

నువ్వొంటరివే…

 

ఒక స్వప్నం ఇసక తుపానులా

నిన్ను చీకట్లోకి విసిరిపారేసినప్పుడు

వెన్నెల ఒయాసిస్సు కోసం అర్రులు చాస్తూ

ఒక్కడివే… ఒంటరివే!

 

పుటకలోంచి బతుకులోకి

బతుకులోంచి చితిలోకి

చితిలోంచి చింతనలోకి

దేహంలానో

ధూపంలానో

ధూళిగానో

వెళ్తున్నప్పుడు

వెళ్ళి వస్తున్నప్పుడు

వస్తూ పోతున్నప్పుడు

ఒంటరివే…

నువ్వొంటరివే-

***

చిత్రం: లక్ష్మణ్ ఏలె

(సాయంత్రం 5.30 గం.లు, 30 జూన్, 2014)

సారంగ (వెబ్) సాహిత్య వారపత్రిక 17 జూలై, 2014లో ప్రచురితం